naar de Voorpagina

Joeperoog

'n Harvard

Verrassing te Eelde

Zaterdag. Ik loop weer eens een etappe van het Drenthepad. Van Zuidlaren naar Eelde.
Aldaar een uur wachten op de bus, dus de vliegveldrestauratie maar eens ingedoken voor koffie met koek. En uitzicht op de vliegtuigjes. Net voor ik het gebouw binnenstap zie ik nog net een Havilland naderen, bijna landen. De landing zelf kan ik niet zien, want achter de gebouwen.

In de restauratie is het rustig; op het platform ook. Eén, twee kistjes, en daar komt de Havilland aangetaxied en parkeert in de buurt van het terras.
"Kijk, een Harvard," zegt iemand. O ja! denk ik, Harvard, geen Havilland. Nouja. tBegint allebei met Ha. Vandaar. Wat ik nog wel weet: dit is die kist is met dat ongelofelijke motorgeluid. Moet je Henk over horen.

Harvard
Harvard ofwel T-6 Texan
(plaatje gepikt van Wikipedia)


Twee mannetjes met strepen op de mouwen stappen uit en lopen ergens naar binnen; bij de CT waarschijnlijk.
Ik geniet van mijn koffie-met-gevulde-koek; altijd weer een geslaagd tweetal. Zeker na een loop van zo'n 16 km.
Ik kijk eens op mijn horloge: over 10 minuten vertrekt mijn bus, om 18 over. Op dat moment komen de mannetjes met de strepen weer naar buiten. Terwijl de ene in de cockpit klimt, draait de ander aan de propeller, steeds een halve slag. Tot-ie het wel mooi vindt en de propeller verticaal staat. Hij klimt ook in de cockpit en ik en nog enkele anderen wachten op wat komen gaat.
Wel, denk ik, wat zal ik doen? Mijn bus van 18 over halen of wachten op vertrek van de Harvard? Moet ik weer een uur wachten. En zo vliegtuigjes-gek ben ik nou ook weer niet dat ik... -
Hmm, nou ja, 't is zaterdag, laten we gek doen, en blijven kijken.
Ogenschijnlijk gebeurt er natuurlijk niets. De weinige mede-gasten in de restauratie verliezen al snel hun aandacht en trekken hun jassen al weer aan. Maar ik, die natuurlijk wel eens gevlogen heb naast Jan, in een Cessna, weet dat er in de cockpit druk gewerkt wordt, met checklisten, procedures en wat niet al, voor er maar één sleuteltje kan worden omgedraaid. En dan is dit een Harvard van pakweg 60 jaar oud, en geen huis tuin en keukencessna. Tenslotte komt de propeller moeizaam in beweging. Ja, moeizaam is het woord. En hij scheidt ermee uit. Weer ogenschijnlijke stilte. In de cockpit wordt de procedure vanaf punt x herhaald.
Tweede poging. Meer rook, meer toeren: de motor slaat aan! Dit is het moment dat ook ik mijn jas aantrek. Niet om de bus van 18 over te halen, maar om het lege terras op te gaan. Dat geluid moet je natuurlijk live horen!
Heel gewoon kachelt, ik bedoel, taxiet de Harvard naar baan 23. Vóór hem een kleine turboprop, achter hem een nogal light ogende vlieger. Met z'n drieën staan ze de run up te doen (gezellig) waarbij de Harvard natuurlijk het hoogste woord heeft. Wat een kabaal. Tot onze (onze, want er staan inmiddels toch wat mensen op het terras te kijken) verwondering mag de Harvard eerst. Hij maakt zich los uit het rijtje van drie, taxiet voorzichtig om zijn voorbuur heen en zet zich klaar op baan 23.

Wat dan volgt, is de aanleiding voor dit verhaaltje. Het gaat sneller dan ik deze zinnen nu kan optypen! De Harvard geeft gas, maakt snelheid, maar het is bijna niet te zien of en waar hij van de grond loskomt. Weer moeizaam. Als hij ten opzichte van mij boven de horizon uitsteekt, is-ie al heel ver weg, en nog zit er niet veel stijging in. Nounou, denk ik.
Ik pak mijn horloge uit mijn broekzak om te kijken hoelang het nog wachten is voor de volgende bus.
"Moet je kijken!" roept ineens iemand. Ik kijk: de Harvard vliegt steil omhoog in een bocht naar links, zo steil als alleen een stuntvliegtuig doet. Voor ik snap wat er gebeurt, heeft hij een bocht van 220 graden gemaakt en zit hij on final voor baan 01, stort zich omlaag en scheert over baan 01 op een hoogte van... 30 meter? Aan het eind trekt-ie steil omhoog en is verdwenen achter de gebouwen. Mijn buurman en ik kijken elkaar aan. Kan dat zomaar? vragen mijn ogen. Er is geen tijd voor antwoord, want daar nadert het onmiskenbare geronk van de Harvard weer. Iedereen zoekt in de lucht waar-ie dan zit. Verrassing! Hij komt aangeschoten uit zuidwestelijke richting voor een low pass over het platform! Nee, dit is niet meer dan 20 meter boven de grond! Lager dan de toren!
Op het moment dat je denkt: nou hoor ik BOEM, schiet het toestel lachend omhoog en verdwijnt weer achter de gebouwen. Even later landt hij keurig op baan 23, alsof er niets gebeurd is. De twee andere kistjes staan nog te wachten…
Het duurt even voor de Harvard weer bij het platform en het terras is aangekomen. Hij parkeert weer op hetzelfde plekkie, de motor gaat uit en onmiddellijk gaat de canopy al open. De streepmouwen komen eruit en wandelen weer naar de CT.
De ene stopt nog wel even zijn overhemd in zijn broek.

naar boven