naar de Voorpagina

Joeperoog

De opening van het seizoen

2009

Op 11 april 2009 A.D. ging Joep weer eens op pad.

Detail: hij ging per spoor. Dat was sinds mensenheugenis niet meer gebeurd.
Gewapend met een dagkaart 1e klasse stapte hij om 6:17 uur in treinstel 951, zakte neer in een 1e-klasse fauteuil, zonk weg in de zachte kussens en had beenruimte.
Spoorplezier, het bleek nog te bestaan.

De berken stonden in hun mooiste groene waas en de sleedoorn bloeide schaamteloos wit. Er stond een ree in een weiland en bij station Dalfsen wandelde een ooievaar. En in Zwolle, op het perron, liep een knul om kwart voor acht zomaar in een blauw t-shirt over het perron. Lentebode. Dus nam Joep de trein naar Deventer. Vandaar, was zijn idee, zou hij de trein nemen naar Amsterdam. En tussen Deventer en Amsterdam, tussen Twello en Teuge: pinksterbloemen.

En als Joep overstapte, liep hij met opzet een stukje door de volgestouwde Tweede Klasse, om bevestigd te krijgen dat hij niet voor niets een dagkaart Eerste Klasse had gekocht.

In Duivendrecht miste hij zijn trein naar Amsterdam CS. Fijn, nu kon hij rustig een halfuurtje in de zon staan, onder een van de aanvliegroutes van Schiphol — die nu niet in gebruik was. Maar Joep had hier wel vaker gestaan, in de ondergaande zon. Die keer toen hij terugkwam uit Ierland…
Treinen en metro's zorgden voor dynamiek, fitissen voor de muziek, in de groenwaze berken, en tjiffen, meesjes, zilvermeeuwen, halsbandparkieten, zanglijsters en eenden in de zon.

En eeuwig als de zon, zag Joep, waren de bankjes op Mariahoeve, Den Haag. Zijn zonnebankjes. Zijn troostbankjes, toen Joep ver van huis woonde.

Antwerpen - het Centraal Station, de spoorwegtempel - inmiddels weet België zelf ook dat het een tempel is. De Spoorwegkathedraal zoals zij het op de informatieborden noemen, is ingrijpend verbouwd. Minstens vier verdiepingen, pardon: niveaux heeft het; op drie ervan bevinden zich sporen en perrons. Het onderste spoor bevindt zich op min twee en lijkt niet langer een kopspoor te zijn, maar door te lopen onder de stad. Dááronder moeten dan ook nog eens metro's rijden.
Kijk je vanaf min twee naar boven, rijst het neoklassieke gewelf hoger boven je dan ooit.

live unbuttoned

De eerste zomerjongens kwamen zwartwit van grote reclameborden tot Joep:
live unbuttoned. levi's 501. 501.com .
Thuis de computer eens aanzetten, dacht Joep.

Daarna slenterde, nee kuierde hij door de mensenstromen over de Meir in de richting van de Schelde. Met een biertje op en kuierend - wat ziet men dan veel aan moois. En lelijks. Maar vooral moois. Verbeeldde Joep het zich? Vast niet; het was hem al jaren tevoren opgevallen: Belgische jongens lijken minder verveeld en verwend dan Nederlandse. Geen brommertjes, geen petjes, geen eeuwige energiedrankjes.

De kaai aan de Schelde was weer Belgisch: rommelig, ietwat verwaarloosd, nog niet toeristisch gelikt uitgebuit.
Hier en daar plaatsen van zomerse anarchie: enkel groepjes meiden & jongens met een fles cola, wijn of zelfs sangria aan de mond. Bloesjesdag. Ook de jongens.

Grijnzend stond Joep later te kijken naar een pianist. Een pianist, wat heet. De jongeman had een halve fiets tegen de smalle kant van een zwarte piano geschroefd en twee stevige wielen eronder en zo een soort pianobakfiets gefabriekt. Vóór het spelen alle schotten eraf halen en stampend met zijn klompen de ene boogieblues na de andere uit die piano rammen. Hij stampte zijn knieën en zijn enkels ongetwijfeld naar een ongeluk, maar hij had er lol in, de toeschouwers ook, en grijnzend stond Joep te kijken naar deze bijdrage aan het feest, het openingsfeest van het Seizoen.

Hij zocht eten en drinken en vond dit op het terras van Ristorante Pizzeria Avanti in de Breydelstraat. Midden in de zon. Een pizza vega en drie De Konincks later verklaarde Joep het Seizoen Voor Geopend.

bloemetjes

naar boven